Share →

Warsztaty plastyczne: „Sztuka w opakowaniu” – 25.07.2008

Czym jest ambalaż? Jak wykorzystywał go w swoim teatrze Tadeusz Kantor? Czy można opakować wyspę, most, katedrę? Czy ktoś to zrobił? Odpowiedzi na te i wiele innych – pozornie abstrakcyjnych pytań poznali uczestnicy kolejnych warsztatów plastycznych w Muzeum Regionalnym.

Tym razem przedmiotem zajęć było opakowanie: jakie nowe jakości plastyczne wnosi forma opakowania, w jaki sposób podkreśla, bądź odrealnia materię przedmiotu i jak manipulując nim zwracać uwagę na niewidoczne przedtem relacje. Zadaniem uczestników było zaprojektowanie własnych kostiumów teatralnych – opakowań człowieka. Mając do dyspozycji różnorodne materiały, dzieci przystąpiły do realizacji własnych pomysłów.

Jednym z zadań opakowania – obok syntezy kształtu, redukcji szczegółów, czy zakryciu w celu potęgowania tajemnicy- jest zwrócenie uwagi na materię przedmiotu. W sztuce pojawia się mniej więcej w tym samym momencie, co fascynacja malarzy strukturą farby. Na grunt teatru pomysł ten przenosi Tadeusz Kantor, m.in. opakowując swoich aktorów i stłaczając ich w szafie.

Entuzjastyczne przyjęcie przez dzieci twórczości Kantora jak i Christo – artysty współczesnego opakowującego na wielką skalę fragmenty architektury i obiekty natury – jest dowodem na to, że odbiorcą sztuki współczesnej można zostać w każdym wieku – pod warunkiem, zachowania odrobiny wyobraźni i otwartości na przestrzeń, w której marzenia staja stają się rzeczywistością – bo taką jest sztuka.

„Przedmiot zwyczajny – niezwyczajny”  – 11.07.2008

Wraz z obecnością wystawy dotyczącej twórczości teatralnej Tadeusza Kantora w Muzeum Regionalnym w Dębicy, pojawiła się niepowtarzalna okazja do zainicjowania wakacyjnych warsztatów plastycznych dla dzieci.

W bezpośrednim otoczeniu obiektów Tadeusza Kantora, które najpełniej pozwalają wczuć się w atmosferę kreowaną przez wielkiego twórcę, uczestnicy warsztatów próbowali swoich sił w projektowaniu własnych scenografii.

Tematem warsztatów był przedmiot – wiadomo, że Tadeusz Kantor anektował go w sposób specyficzny.

Pojawił się tym samym pretekst do przybliżenia pojęć takich jak przedmiot gotowy (ready mades), sposobów, w jaki wykorzystywali go inni artyści awangardy, powodów takiego zjawiska i swoistości strategii Kantora realizującej się w idei realności najniższej rangi. Po zapoznaniu się z mechanizmami, jakie wykorzystywał artysta w konstruowaniu swoich spektakli, oglądnięciu materiału filmowego i zabawie quizowej, uczestnicy otrzymali „przepis na przedmiot gotowy według Tadeusza Kantora” i przystąpili do realizacji swoich projektów. Kilka z nich prezentujemy poniżej.

Warsztaty tego typu stwarzają okazję, by sztuka nowoczesna i współczesna przestała rozmijać się ze swoim odbiorcą, stając się czytelna. Dzieci i młodzież jako odbiorcy jeszcze pozbawieni stereotypowego myślenia bez oporu przyswajają sobie nowe sposoby spojrzenia na sztukę i różne modele jej odbioru poprzez własna ekspresję plastyczną.

11.07.2008 r. w warsztatach udział wzięło około 40 osób, uczestników kolonii z Pustkowa.

„Foto kolaż – budujemy własna sztukę” – 19.07.2008

Kolejna grupa dzieci z dębickich półkolonii uczestniczyła w zajęciach plastycznych przygotowanych na okres wakacyjny w Muzeum Regionalnym.

Poznawanie biografii i dokonań Tadeusza Kantora i tym razem łączyło się z własną twórczością, inspirowaną jakimś zagadnieniem bliskim metodom twórczym artysty.

Jednym z głównych mechanizmów, które możemy zaobserwować w spektaklach teatru Cricot 2 jest odwołanie się do funkcjonowania pamięci. Rekonstruując wspomnienia dzieciństwa, nie sposób otrzymać chronologicznej fabuły. „Klisze pamięci”- jak nazywał je autor- dokonują pewnego wyboru w masie rzeczywistości. Uczestnicy warsztatów za zadanie mieli również odwołanie się do takiego sposobu konstruowania nowej, własnej rzeczywistości.

Collage, który mieli za zadanie stworzyć uczestnicy, okazał się także niezmiernie pomocny przy zilustrowaniu kantorowskiej idei „teatru niemożliwego”. Sceny enigmatyczne, zagadkowe, niezwiązane ze sobą wzajemnie, różnorodne – to jeden z etapów twórczości teatralnej Kantora. Odbiór efektów plastycznych prac uczestników jest zbliżony do recepcji przedstawień „teatru niemożliwego” – dokonuje się poprzez kojarzenie wzajemnych relacji przedmiotów i scen wybranych przez twórcę.